عيسى عليه السّلام للحواريين : إنما الدنيا قنطرة فاعبروها ، و لا تعمروها . . . » « 1 » ( 1 ) « هر كس ثروت و مال و گشايش زندگى دنيا را بجويد ، در حقيقت همهء اينها را براى آسايش در دنيا مىجويد ، در صورتى كه آسايش ( واقعى ) در دنيا و براى اهل دنيا آفريده نشده است بلكه آسايش ( واقعى ) در بهشت ، خلق شده و رنج و مشقّت را در دنيا و براى اهل دنيا آفريده‌اند و به كسى مقدار ناچيزى از دنيا را نداده‌اند مگر آن كه به همان اندازه حرص و آز نيز داده‌اند ، و به هر كه از دنيا بهرهء بيشترى رسيده ، نيازمنديش نيز افزونتر است زيرا كه او به مردم براى پاسدارى از اموالش محتاج است و به هر وسيله‌اى از وسايل دنيا نيازمند است بنابراين در توانگرى دنيا آسايش نيست و ليكن شيطان فرزند آدم را وسوسه مىكند كه آسايش او در گردآورى مال است و او را به جانب رنج و زحمت دنيا و حساب و مؤاخذه در آخرت سوق مىدهد . » ( 2 ) امام عليه السّلام اضافه كرد و فرمود : « هرگز اولياى خدا در دنيا براى دنيا تحمل زحمت نمىكنند بلكه در دنيا براى آخرت رنج و زحمت مىكشند . . . آگاه باشيد كه هر كه براى روزيش همت گمارد ، پاسدارى از آن نيز بر وى واجب گردد ، عيسى مسيح عليه السّلام به حواريون چنين فرمود : همانا دنيا پلى است از آن بگذريد و آن را آباد نسازيد . . . » در اين موعظهء امام عليه السّلام دعوتى است به پارسايى در دنيا و طلب صحيح مال دنيا ، زيرا علّت كوشش و تلاش به خاطر ماديّات به دست آوردن

--> ( 1 ) خصال شيخ صدوق : ص 64 - 65 .